hannacopini

A great WordPress.com site


Leave a comment

We verruilen cocktails & fruit voor wijn & vlees in Argentinië

Wat is er toch snel een einde gekomen aan ons Brazilië avontuur! Het is ons bovenverwachting goed bevallen. We hebben maar een klein stukje van dit immense land mogen bewonderen, maar wat we gezien hebben was geweldig. Vooral de oostkust is overweldigend met haar vele prachtige stranden. Vanwege de omvang van het land vind je met regelmaat nog idyllische, soms verlaten paradijsjes en Bahia is een provincie met zeer veel romantische plaatsjes en kleurrijke steden.

In Brazilië kan alles wat je wilt geregeld worden! Bovendien kun je over alles onderhandelen, ook wel fijn. Qua gastronomie heeft Brazilië niet heel veel speciaals, met uitzondering van bijvoorbeeld acai, tapioca en de vele tropische vruchten en alles wat ermee gedaan wordt. Wij gaan zeker terugkomen in dit mooie land om op zijn minst de Amazone en het noorden te bezoeken; alwaar men kan zwemmen met dolfijnen in Pipa. Hasta Pronto Brasil!

DSC02262

Advertisements


Leave a comment

Mountains Mountains Mountains

Nito is onze gids voor de komende vier dagen en hij spreekt alleen Portugees, maar gek genoeg kunnen we goed communiceren in Portugees/Spaans. Hij heeft lang rastahaar in een doekje en draagt een ultra sportief bergoutfit, dit belooft wat! Vol goede moed beginnen we aan onze vierdaagse trekking door de bergen. Eerst door Vale do Capâo en daarna het hoogtepunt: Vale do Paty. Nito loopt standaard 30 meter voorop en laat hiermee duidelijk het niveau merken. De eerste uren zijn heerlijk; we lopen op een plateau omringd door bergen met in de verte Vale do Paty. In onze rugzakken zit alles wat we de komende dagen nodig gaan hebben inclusief eten voor twee dagen. Voor de lunch maakt Nito een geweldig lekkere salade (inclusief verse dressing!) met biet, wortel, tomaat, broodjes en bananen. Heerlijk! Water wordt bijgevuld vanuit de bergbeekjes en we douchen, lekker basic, in de rivier. Na een pittige klim bereiken we de top van de eerste berg en hebben we ons eerste echte uitzichtpunt. Nog een flink eind te gaan volgens Nito dus we lopen stevig door over het volgende plateau. Aan het einde van de dag bereiken we Vale do Paty; een grote vallei bezaaid met paarse bloemen en bomen (uniek voor deze regio zegt Nito) omringd door indrukwekkende bergketens. Ergens honderden meters onder ons is een klein kerkje te zien, dit wordt onze slaapplaats voor vanavond. We doen niet moeilijk en volgen Nito de afgrond in, die als een razende de afdaling inzet. Dag één was een lange tocht met 23 km hiken en flink klauteren, maar enorm indrukwekkend. Het kerkje is gevuld met backpackers en dus onverwacht super gezellig! Alle gidsen zijn aan het koken als de hikers douchen en beddengoed krijgen uitgedeeld. De maaltijden zijn ongekend! Hoe dit soort koningsmaaltijden in deze uithoek op tafel kunnen worden getoverd is mij een raadsel. Niks is te veel voor deze Braziliaanse gidsen. Na vier borden eten en koffie met chocola als dessert (het houdt gewoon niet op!), rollen we om 20:00 ons bed in en vallen in een diepe slaap.

Op dag twee is het ontbijt al even bijzonder als het diner; verse maisbroden, enorme fruitsalades, eieren, pap, kaasbroodjes en lekkere sterke koffie! Wij zijn er weer helemaal klaar voor. Vandaag staat de kasteelberg op het programma. Even voor de duidelijkheid: er zijn geen wegen, geen auto’s, geen kabelbanen, liften of trappen! Na een flinke eerste klim moeten we van Nito onze zwaarste tas ergens verstoppen want we komen na de klim (huh, hadden we die niet net gehad?) op ditzelfde punt terug. Foei, weer wordt het niveau duidelijk. Het is haast niet vol te houden, maar we laten ons niet kennen! Na anderhalf uur klimmen en door een grot klauteren komen we aan de andere kant van de berg en strekt de prachtige vallei zich voor ons uit. Superlatieven komen te kort.. We sluiten de dag af met een uitmuntende maaltijd bij Doña Raquel, alom bekend om haar kookkunsten, en terecht!

Dag drie. Het is een zware tocht en het is bloedheet. Weer laten we ergens een tas achter en we weten nu dat dit betekent dat de moeilijkheidsgraad rap omhoog gaat, evenals de klim! Help! Ik kan niet meer, hoe doet die man dat! Als we de top bereiken zijn we enigszins teleurgesteld over het uitzicht. Okay, het is mooi, maar de oeh’s en aah’s blijven uit.. Maar niet getreurd, we waren nog maar op de helft. Aiiii.. Na de tweede helft arriveren we op één van de mooiste plekken die we ooit in ons leven hebben gezien. Een fenomenaal vergezicht en een enorm ravijn met verschillende watervallen.

Bij de rivier, alwaar we lunchen, komen we een ander groepje tegen met gids (sowieso kun je onmogelijk zonder gids hiken) en Nito maakt meteen aanstalten om te gaan. Hij is duidelijk geen fan van deze gids. Sommige gidsen komen niet uit de regio en hun kennis van het gebied is daarmee te minimaal legt hij uit. In de avond kopen we van onze pausada eigenaar enkele nieuwe basisingrediënten en we koken old fashion, op hout! Hielke is helemaal in zijn element. Mannen en vuur..

De terugreis is divers, hiken, klimmen over vele heuvels en natte bospaden. Maar het laatste stuk is een geweldige afsluiting! Zoals we begonnen waren eindigden we ook; mooie plateaus omringd door bergketens. Met de ondergaande zon een sprookjesachtig tafereel. Wat een intense beleving was dit! Onvergetelijk..


2 Comments

Surfing in Itacare, home made pizza in Boipeba and music in colourful Salvador

Itacaré hebben we eigenlijk bij toeval gekozen (het kwam zou uit qua ligging en timing), maar foei! Dit hadden we niet willen missen. Na alle rust en de afgelegen stranden waren we wel even toe aan contact met andere reizigers en de nodige gezellige avonden. Bovendien, vertelde de ‘Lonely’ ons, kun je hier goed surfen. Na een kleine misser (typisch hippie hostel gone bad), kwamen we in een prachtig koloniaal huis aan het strand, wat we dan wel toevallig deelden met 20 andere reizigers, maar OK, wij hadden een sjieke privé kamer voor slechts 17 euro per persoon inclusief ontbijt. We huren gelijk een board en slaan aan het surfen! Het lukte allemaal niet echt, dus het bleef bij die ene dag. In Casão Verde, het hostel, ontmoeten we veel bijzondere mensen, vooral Brazilianen. Met enkelen hebben we bijzondere ervaringen. Een springt eruit.

Rick is mij nog niet eerder opgevallen, hij draagt een pet en oversized shirt en broek. Onopvallend type dat (niet) ontbijt met alleen aandacht voor zijn telefoon. Maar hij blijkt vandaag jarig, vandaar. We besluiten samen te gaan hiken naar een ‘speciaal’ strand, genaamd: Prainha. De route is gevaarlijk, of we NIETS willen meenemen. Zelfs zonnebril en handdoek laten we thuis. We smeren ons 1 keer goed in en zijn klaar voor vertrek, als we schrikken van een compleet andere Rick die plotseling een gedaantewisseling heeft ondergaan! Stoere baggy broek, compleet getatoeëerd lijf en kale kop. Hij wil klaarblijkelijk indruk maken op de mogelijke dieven. Op de route horen we dat een groep is beroofd, volgens Rick is dit ‘goed nieuws’ want nu hebben wij vrij baan, immers de buit is binnen en de dieven (het blijken tieners met een pistool) smeren hem voordat de politie komt. Na twee uur compleet verdwalen (de wandeling duurt ‘slechts’ 15 gevaarlijke minuten), komen we terug bij het beginpunt! Ai! Inmiddels is onze groep 7 man groot. Rick weet alleen ons te overtuigen nog eens te gaan, hij weet de weg nu. We komen inderdaad aan bij Prainha, werkelijk een palmbomen paradijs! Uiteraard geen camera bij ons, dus rest ons gewoon genieten (ook wel eens fijn). Tot nu toe alles prima, maar op onze terugweg vinden we de verhalen van Rick iets te veel weg hebben van leugens. Hij is 20 jaar cocaïneverslaafd geweest, heeft net een hartaanval gehad, heeft stinkend rijke ouders, 3 huizen in São Paolo, een online bedrijf, werkt wanneer die wil, woonde in Amerika en Engeland en ging nu al reizend op zoek naar een permanente verblijfplaats in Brazilië. Vreemde vent, maar ik zie dat hij het meent als hij zegt dat hij ons erg graag mag. Hij laat ons met rust. Later ontdekken we dat Rick tegen alles en iedereen liegt en dat hij zich kort na Itacaré in de bergen heeft voorgedaan als tour guide en er vandoor ging met het geld. Wie weet is de beste man met vele gezichten ook nog voortvluchtig! Was hij wel echt jarig?

Gelukkig zijn er ook hele leuke Brazilianen en we gaan met een paar op stap en het wordt een memorabele avond! Het is zo’n moment dat je wilt vasthouden omdat je een intens goede connectie hebt met iemand. Als we Antonio, Andrei en Cicero ontmoeten gaan we een topavond tegemoet met veel caipirinha’s en een innig afscheid; ” you are very special people, so glad to have met you”! Dat komt goed binnen! Het gevoel is wederzijds.

De volgende 5 dagen brengen we door in een idyllisch plekje, Moreré (mini stranddorpje) op het eiland Boipeba. We maken kennis met de heldere onderwaterwereld en ontdekken tientallen verschillende vissoorten. Je kunt alles perfect zien met de duikbril op en de vissen eten uit je hand. Waanzinnig! Het is een speciaal moment want Hielke is jarig. Hij wordt 30 op dit subtropische eiland! Hoera! Een kilo kreeft was het meest feestelijke wat ik kon vinden. Het is een heel gedoe om de beesten te eten (een kilo is dan best veel), maar wat een feest. Voor de gelegenheid hebben we een fles Chileense wijn gekocht (kan echt niet als backpacker in Brazilië maar kom op! Er is er een jarig..). Ik heb van de laatste kreeft een soort van Hollandse smeersalade weten te fabriceren, heerlijk! Op Hielke zijn verjaardagsfeest zijn de volgende gasten aanwezig: de eigenaar van ons fantastische strandhutje, twee vrienden van hem, de lokale vissersman en de twee gasten van de andere strandhut. De volgende cadeaus werden meegebracht: twee literflessen bier, een fles uitstekende rum, in bijzonder blad gerolde tabak, twee pure wietsigaretten en 5 plakken dikke rietsuikerlatten met kokos (my favorite). Een bijzondere viering, met als hoogtepunt; stoned een pizza bakken en luisteren naar de tandloze en daarmee onverstaanbare man, in het voor ons toch al slecht te begrijpen Portugees, die na minstens 40 jaar dagelijks een fles cachaca te hebben gedronken, abrupt wiet verruild heeft voor drank en absoluut knetter stoned was en daardoor zelf het hardste lachte om zijn eigen verhaal. Wat een ervaring en wat hebben we gelachen en genoten!

Met de lokale vissersman gaan we de volgende dag de hele dag varen, wat een feest! We varen eerst naar, wat naar eigen zeggen, de grootste mangrove van Brazilië is en het is echt prachtig. Het water is als een spiegel en er liggen mooie gekleurde bootjes die, naarmate het tij vordert, droog komen te liggen. Het is een mooie afsluiting van een geweldige midweek. De eigen pizza oven, de kreeften en het experimenteren met bloem (pannenkoeken waren ook heerlijk!) was voor ons hobby koks echt een geweldige ervaring. Zelfs de vleermuizen en de rat, die wij (gelukkig voor ons) verwarden met een jonge armadillo konden de pret niet drukken.

Super voldaan en lekker uitgerust vertrekken we (via een zeer lange onprettige boottocht) naar de wal om onze reis voort te zetten naar Salvador, de hoofdstad van de regio en samba paradijs.

Salvador is de hoofdstad van de regio Bahia en de stad trekt veel toeristen. Pelourinho, het oude gedeelte, is prachtig en doet Europees aan; kleurrijke huizen, gezellige pleintjes met terrasjes, kleine winkeltjes en veel mensen op straat. In de avonden (gek genoeg is dinsdagavond de meest populaire) vult muziek de straten van Pelourinho. We drinken caipirinha’s met allerlei vreemde vruchten en dansen mee op de samba. De percussion gaat echt door merg en been! Wat een volume en wat een ritme! Salvador is verder niet heel groot, na Pelourinho heb je het mooiste wel gezien. Een Fransman tipt ons nog over Arambebe, een hippiedorp dat bekend is geworden door Mig Jagger en Janice Joplin. Met een regiobus zijn we er zomaar en we zien ook nog een baby turtle! Uniek. Salvador is zeker een bezoekje waard en als je gaat mis dan niet de dinsdagavond!


1 Comment

Hiking in Chapada Diamantina, Vale do Paty

If you want to see something really spectacular, you must go to Chapada Diamantina! We went on a 4-day hiking (mountain climbing) trip and it was spectacular, one of a kind and unforgettable. There is one thing you should know about Chapada: you can enter the national park from several places and you should carefully select your gateway. We started our trip from Vale do Capão. We can only recommend Capão because we experienced it. We’ve heard that Lencois is kind of a tourist trap but it is still worth going to and better if you want to go on a trail with a group and want to meet up with people there (Capão is much smaller and less people go there). Most busses go from Salvador (or other places) to Feira de Santana and then to Lencois and Palmeiras and from there you depend on 4×4 wheels, from locals. Take the night bus! It saves one night and the 4×4’s are only 10$R. Avoid tours that start from Salvador, the guides are not locals from Chapada, which is just less fun and probably far more expensive!

Pick your trail, length of stay and your tour guide very carefully. Don’t choose only the cheapest one but also take quality into consideration. If you have a more to spend you could book one of the package deals where everything is included, you will just hike. But I prefer the way we did, simpler, more basic and you’ll be far more proud of yourself! But you’ll have to help carry the food which you will buy together with the guide. Please note that you will only see the national parks’ most precious ‘diamonds’ when you go on a 4 or even better 5 day trail, for they are hidden and far away! If you don’t have the recourses for this then go for some day trips or start in Guiné for this is closer to the most beautiful place you have ever seen in your life!

Vale do Paty is the valley we went to. The first day impressed us a lot, it was like a movie set. The mountains appeared and we knew this was going to be something really special. The whole valley is covered with bright purple flowers, the valley is known for it. We walked 20+ km’s and approached the valley by sunset. We stayed in what used to be a small community, but now transformed into a pausada for hikers. We slept on mattresses on the floor, it was the best sleep ever (we were so tired). Before bed time (9pm, I dare you to stay up longer, after this day) we had a simple but fantastic and very tasteful diner made by our guide Nito. We thought we would have to cook ourselves, but on the contrary! We were served several great meals, we learned later (we did pay for it all of course).

The second day was very very hard, a lot of climbing (with daypack) but eventually we reached the top of the Morro do Castelo with the ‘secret’ walk through cave. The view was spectacular on both sides. Never saw so much nature and so little people nor human influences; just us, mountains and animals. Wow….. In the early evening (long days) we arrived more dead than alive at pausada Doña Raquel (she is known for her cooking) and we ate more than a lot and slept like babies!

After another big big breakfast (couscous with banana, bread, eggs, tapioca, more banana, pineapple, juices, coffee) we set off for the third day. A big climb again (maybe 250 meters?) and we arrived at a plateau (which is the word you’re waiting for!!). This was a bit disappointing to us because the climb was so long that we expected a spectacular view. But then it came to our realization that we still had to cross the valley!!!! Amazing how you can recharge the battery if you have no choice. After crossing the valley, we arrived at the second punte de mirante, increíble!!!!! A dramatic view! Another one to remember. We had lunch (Nito knows how to make crazy delicious salads out of so little ingredients) by the river (always) where we refilled water (always). At night and after descending a lot, we arrived at our lovely guest house where we made (well not me of course) fire and cooked on fire. So basic, loved it! We showered and went to bed.

The final day!! Could we go any further?? We had to; the return was a 23 km hike, with a lot of climbing! There were no designated puntos del mirante, but the scenery on the plateaus were spectacular, leaving the Vale do Paty behind us.

All and all the best trip I have ever made! In Pe no Mato pausada and tourist agency (but everyone knows each other), you can ask for Nito or one of his brothers (if you speak Spanish or Portuguese). Bring mountain or hiking shoes and enough dry socks. Bring the best camera you have and a charger! Also, leave all behind except: basic cleaning gear, short, t-shirt (quick dry), long trousers, underwear, sleeping shirt, cardigan, sun block, repellent, cap, light, mini micro towel and maybe a small book. Bring enough cash to pay the locals. Total package is about 1800 $R for 4 days and we paid 1150 R$. You can negotiate, but, to hire a guide 4 x 24 hours, 80$R per day is not much (they sleep for free). Simple day trips should stop at 60 or 70 R$ for the day. Have fun!!! Don’t miss it..

Vale do Paty


Leave a comment

Deserted beaches, tropical fruits and a natural jacuzzi; Bahia Sul

Via het prachtige koloniale stadje Ouro Preto verlaten we Zuidelijk Brazilië voor het tranquillo Bahia, een regio ten Noordoosten van Rio. We stoppen kort in Belo Horizonte om de ‘hostfamilie’ van mijn schoonzus (van 16 jaar geleden) te bezoeken. We worden warm onthaald door de ‘zussen’ die ons het hemd van het lijf vragen over Marie. Ze zien de familiegelijkenis meteen. We hebben twee gezellige dagen en Julia vertelt enthousiast over Bahia; het wordt onze volgende bestemming. Na twee lange busritten van in totaal 24 uur (het valt ons zowaar mee) bereiken we Porto Seguro, een vissersdorpje waar we volgens velen niet hoeven te blijven. We boeken een ticket voor de ferry om naar de overkant van de rivier te gaan waar zich Arraial d’Ajuda bevind.

Arraial is een leuk klein dorpje wat enorm opleeft in de avonden, met een lokale markt en allerlei kleine winkeltjes in gezellige straatjes. Heel gemoedelijk allemaal. Er hangt een bohemian sfeertje. We logeren in Pausada Azul, een klein hostel gerund door Marcello en Sara; die ons meteen een Caipirinha van het huis aanbieden! Daar hebben we zin in na onze enorme trip. Verder genieten we hier van de stranden en het heerlijk eten van Ajuda (een echte ‘big mama’) die heerlijke arroz & feijão maakt (rijst met bonen dekt de lading simpelweg niet). Dit is hét traditionele Braziliaans gerecht dat ons steeds weer uitstekend smaakt en daarbij ook zeer gunstig is voor de portemonnee.

Trancoso, het volgende sfeervolle dorpje, is iets minder druk, maar verandert in de avonden in een sprookje; verlichte bomen, idyllische terrasjes en luxe restaurants, veel ateliers en mooie dure winkeltjes. Het uitzicht achter het zeer oude Baptisten kerkje (men zegt één van de oudste in Brazilië, maar soms moeten dingen hier wel met een korreltje zout worden genomen)  is fenomenaal.  De stranden worden steeds mooier en ongeduldig maken we ons op voor het summum van Zuidelijk Bahia: Caraiva en Praia Espelho.

Onze host in Caraiva, die voortdurend onder invloed is van “something stronger” zoals Barra zijn ‘pretsigaretten’ zelf noemt, is een kersverse vader van achter in de 40. Vrouw en kind zijn elders bij familie in Sao Paolo. Hij ontvangt ons hartelijk in zijn mini pausada met twee kamers inclusief zeezicht (want waar moet je anders heen kijken). De zonsopkomst (wij hebben de wekker er voor gezet) is ongekend, maar de opkomst van de  maan (hij komt echt op van achter de zeespiegel) is zeker ook de moeite waard en dit gebeurt bovendien vroeg in de avonden, dus kunnen we hiervan genieten met een drankje erbij! Barra serveert iedere ochtend een regionaal en stevig ontbijt met lokale sappen; we zijn gek op passievrucht en verse rietsuiker sap.  We kayakken in de rivier boven Caraiva en genieten volop van het ‘Adventure centre’ dat Barra 16 jaar geleden is begonnen in een beschermd natuurgebied, waar louter Indianenstammen wonen. Het transport geschiedde in een stoere buggy, op zich al een ervaring! We hebben onbewust kennis gemaakt met het opperhoofd van deze stam; we missen even de tooi. De medicijnmannen en vrouwen zijn allen boven de 60 terwijl de jonge generatie ‘gewoon’ IT  studeert in de steden. We vragen ons af wie nou straks de stam in stand houdt; de IT-er die techniek optimaliseert in het dorp of de 100-jarige medicijnman die met tropische planten lokale epidemieën bestrijdt.

Barra heeft alles wat er staat (van koelkast tot enorme oven) met kayak over de rivier weten te transporteren. Tot 2007 was er überhaupt geen stroom in heel het dorp. Hij heeft er 16 jaar op deze wijze weten te ‘overleven’ en bouwt al die jaren zelf aan zijn Adventure centre. Onvoorstelbaar voor iemand die geboren is in Sao Paulo, een stad van ruim 22 miljoen inwoners! We realiseren ons het nut van de dagelijkse dosis verdovende middelen. Hij wijst ons geïrriteerd of bijna met meelij op de buurman, die bruut een helikopter bovenop het natuurgebied heeft geplant en bovendien een enorme speedboot met 250 pk motor in de rivier heeft liggen (puur voor de show want 5 pk is sowieso het maximaal haalbare in dit natuurgebied, of beter een peddel). Het is een schande.

Wat we hebben geleerd is dat de aanwijzingen voor toeristische bezienswaardigheden minimaal zijn. Ok, het heeft ook zo zijn charme, maar tijdens onze enorme wandeltocht langs het strand (betoverend mooi) hield de gedachte over onze terugreis (motortaxi en streekbus), ons goed op de been. We hadden te weinig water, te weinig zonnebrand en zeker ook te weinig eten mee om het hele eind terug te lopen (12 km ongeveer). Maar helaas! Het laatste bleek onvermijdelijk, er was geen motor, geen bus, helemaal niemand. En hadden we überhaupt ons doel bereikt? Alles is mooi dus op een bepaald moment weet je niet meer of je het mooiste al gehad hebt (luxeprobleem).

After visiting Ouro Preto, a beautiful colonial town above Rio, we met with the host family of my sister in law in Belo Horizonte (she stayed here 16 years ago, but they still treated us like family). On itself not worth traveling to if not with a specific reason. After two fun day’s we continued our journey to Bahia, a more northern state on the East coast. We stayed in Arraial d’Ajuda, Trancoso and Caraiva. What a fantastic cocktail those three villages. The people are very open and warm, the hostels are nice (if well chosen) and not that expensive (for European way of traveling). The pictures speak for themselves. Arrial has a bohemian atmosphere, with nice markets, bars and shops. Trancoso has a fantastic view, is more romantic and quiet but also very expensive. Caraiva is a 2 hour durt road away (but so worth it) and is a sleepy village that dind’t have electricity until 2007! All very much worth going to.

This slideshow requires JavaScript.


Leave a comment

Tanga’s, bruine basten en vrolijkheid: Rio de Janeiro

We arriveren in, wat in Nederland, als een hittegolf zou worden bestempeld; al goed lang heel heet! We besluiten dat we het ‘lekker’ vinden. Na 24 uur, met warme reiskleding en flink bepakt strompelen we rond op het busstation. Het wordt ons na een tijdje duidelijk dat we een enorm eind buiten het centrum van de stad zitten. Na een flinke tram-busrit en dan toch maar die vervloekte taxi, want natuurlijk kwamen we er zo niet, arriveerden we op plaats van bestemming. Hostel Pontal is een ‘cosy’ hostel met nette kamers, kleurrijke hangmatten, een binnentuin met zwembad en het is gelegen aan het strand.

We slapen op een kamer met drie Chinezen, een Italiaan en een Deen. De laatste twee worden onze nieuwe ‘vrienden’ en met een koud biertje in de hand en nog meer nieuwe ‘vrienden’, leren we veel over Brazilië, haar paradijsjes en het volk. Onze nieuwe snack wordt Acai, “ijskoude vruchtenpulp zonder toevoegingen, dus gezond en boordevol antioxidanten” weet de Deen ons te vertellen. De locals vinden het ‘fijn’ dat we er zijn en helpen ons met ‘dilemma’s’ zoals ‘waar is overdag de koffie te vinden’? Het blijkt een abnormaal verzoek, maar na 20 minuten, drie blokken lopen en geholpen door 5 locals heb ik toch dat heerlijke bakje sterke koffie te pakken.

Na een paar dagen bijkomen verruilen we dit rustieke plekje voor het tijdens carnaval peperdure en kneiterdrukke Rio de Janeiro. Ipanema beach is een nette buurt met mooi gebruinde mannen en voluptueuze vrouwen in tanga’s op drukke stranden, fijne winkeltjes en gezellige cafés; een veel betere wijk dan het goedkopere en iets minder veilige Copacabana, alwaar wij als echte ‘budgetreizigers’ vanzelfsprekend slapen. De locatie is echter prima. We beklimmen Pao de Azucar (suikerbrood) om fijne kiekjes te nemen van Christo (die de skyline van Rio domineert) we dansen de samba op het strand en lopen mee in een heuse Bloco, een carnavalsparade. We ontdekken dat dit niet de juiste plek is voor lange, blonde en van het mannelijke soort gringo’s (buitenlanders), want in no time hebben dieven Hielke’s broekzak gevonden; ik maak het live mee, niet grappig, we gaan. Het is serieus aan te bevelen in zwembroek te gaan staan dansen, immers wat valt daar nou in te ‘zakkenrollen’!

Onze laatste dag spenderen we in de door hippies ‘overgenomen’ wijk Santa Teresa. Weer vergissen we ons in de afstand. Op dag twee van onze reis dachten we ook ‘even’ naar het centrum te gaan, drie uur later waren we ergens. Afstanden in Brazilië zijn groot, véél groter dan wij steeds denken. We gooien onze reis helemaal om, want ‘even’ langs de kust omhoog en via het binnenland terug is er zéker niet bij in Brazilië! Klassieke Europese inschattingsfout, leren we. Ook is het niet goedkoop en zijn er nagenoeg geen snelwegen, vaak is een vliegticket goedkoper. Met onze zoute bezweette lijven wandelen we na onze klim, door het gezellige Santa Teresa dat echt opleeft in de namiddag met kroegjes en live muziek. Samen met Lapa is dit een aantrekkelijke wijk in Rio. Is Rio een aanrader? Ja, je moet het gezien hebben en het is echt een gezellige, zeer levendige stad. Mooiste stad ter wereld? Zeker niet.

To start, hostel Pontal in Recreio area, is the perfect spot near Rio. Do not attempt to go to the city centre because this doesn’t work. Pontal is a nice quiet place on the beach with a lot of hammocks, a nice garden and a swimming pool. There is really nothing to do, just chill out, read a book and walk up to the next beach (Prainha) or watch the sunset on the big rock.

In Rio, either completely be in the middle of carnaval, or come way after. It is way to expensive to not enjoy all that comes with it! As a male gringo (tourist) wair nothing but a swimming suit. I wore shorts and a shirt and took some money. Leave your Iphone at home. Rio’s nicest area’s we visited were: Santa Teresa which has a nice gipsy atmosphere (wair shoes), Ipanema area and beach, Lapa for night life and Urca for Pao de Azucar.

This slideshow requires JavaScript.


1 Comment

Goodbye at Schiphol airport

Op 11 februari namen wij afscheid van familie en vrienden om voor tenminste 7 maanden op reis te gaan door alle delen van Amerika. Een lang gekoesterde droom gaat in vervulling! Wat leek op een ingewikkelde beslissing, bleek toch vrij eenvoudig gemaakt. Ja ok, even je huis onderverhuren, je baan en werk opzeggen en je ‘leven opruimen’ was dan ook niet zomaar klaar, maar het begint met het maken van de keuze. Ik vertrek. Machtig om te kunnen doen en zeker ook samen met je partner.

We trappen feestelijk af met Carnaval! Aqua de coco drinken op Ipanema beach in Rio de Janeiro en genieten van de mooiste stranden in Brazilië. Daarna de zoutvlaktes in Chili aanschouwen en de tango dansen in Argentinië en mooie rode wijnen drinken bij ‘un buen asado’ met de host familie’s van Hielke (die daar in 2000 heeft gewoond voor één jaar).

Dan vliegen we noordelijk naar de USA om aldaar een camper-van te kopen (jawel dit gaat ons gewoon lukken) die ons naar alle mooie plekjes in de States gaat brengen. Natuurlijk pakken we de highlights mee zoals, de National Parks, Las Vegas, Los Angelos, San Francisco, Chicago en New York, maar zeker ook de Zuidelijke staten zoals Georgia en New Jersey, de zogenaamde ‘blues’ staten. We sluiten af in Mexico, Belize en hopelijk ook Cuba. We zijn er helemaal klaar voor!

It al started 6 months ago when we came back home from our holiday in the south of France. We decided that it was time for something different; why not go on sabbatical for a very long time… Yes, we were very much up for that. So, we quitte our jobs, subled our home and cleaned up our life! No were off to our adventure in all the parts of America, starting in Brazil with carnaval…

Un buen viaje..

This slideshow requires JavaScript.